We hebben er sinds vandaag een nieuwe rubriek bij: Het moment. We gaan hierbij op zoek naar dat ene moment dat het meeste in het geheugen is gegrift bij iemand die bij Club betrokken is.
Hier vind je meer uitleg over deze nieuwe column.

In onze eerste schrijfsel gaan we langs bij oud-Clubspeler Luc Beyens.
Veel leesplezier!

Okay, er wordt tegenwoordig wat afgegeven op de bobo's van de voetbalbond en terecht hoor, maar door al dat gezeik is het grote probleem van Club Brugge een beetje naar de achtergrond verwezen.

Drie nederlagen op rij, waarvan twee in de beker. Het kan gebeuren! Maar het mag zich niet voordoen zoals dit nu het geval was met tam, traag en inspiratieloos voetbal. Sommigen voelen zich dan blijkbaar nog geroepen om hun spel wat te "kruiden" met hakjes en andere niks opbrengende fantasietjes. Het neigt naar arrogantie, en laat dat nu net het juk zijn dat we van ons willen afvoetballen. Onder Matthijssen was het schering en inslag. En ik dacht eerlijk gezegd dat we onder Adrie Koster een andere weg waren ingeslagen tot het plots toch weer de kop op steekt.

Ik zei toch dat er geen week voorbij gaat zonder dat ik moet bloggen over onze verzameling clowns, apen en andere dieren van de circustent opgeslaan in de Houba De Strooperlaan te Brussel. Of zoals reeds aan u geïntroduceerd: De Bond der Incompetenten. De strategie van de Bond is simpel, naar de bekendste quote van Oscar Wilde: "There is only one thing worse than being talked about, and that's not being talked about". En telkens als je denkt dat je echt alles hebt gehad slaan ze u weer met verstomming door met nóg iets straffer af te komen.

Op mijn persoonlijke blog moet ik er ongeveer om de twee weken wel een post over schrijven, dus als nieuwe columnist voor Blue Army kan ik ze maar beter snel aan jullie voorstellen. Ik heb het over het zootje ongeregeld zonder enige affiniteit met voetbal, zonder enige vorm van visie als het om toekomstgerichte projecten gaat en zonder de skills om passende beslissingen te nemen als het eens fout loopt. Ik heb het over de bejaardenclub die de leiding heeft over ons Belgisch voetbal, met in de hoofdrollen Jean-Marie Philips, François De Keersmaecker, Philippe Collin en wisselend gezelschap. Ofwel ‘De Bond der Incompetenten'. Geen week gaat voorbij of ze komen in het nieuws met beslissingen waarvan je denkt dat enkel onze heren politici ze kunnen nemen. Amateurisme ten top, en ook de objectiviteit wordt wel eens aan de laars gelapt.

Groot was mijn verbazing toen ik gisterenavond de eerste foto's van het gala van de gouden schoen te zien kreeg op de Sporza website. Yves Leterme die de gouden schoen wint? Met het show- en circus gehalte die de gouden schoen de voorbije jaren heeft aangenomen kan je u natuurlijk aan alles verwachten. Maar de gouden schoen aan een politicus geven, dat gaat wel erg ver. Gelukkig bleek het al snel om een vergissing te gaan. Het Laatste Nieuws had Axel Witsel opgenomen in een poll over ‘de gek van het jaar', en daar konden ze bij Standard hoegenaamd niet om lachen. Daarop beslisten ze dan ook om het gala te boycotten door als ploeg volledig afwezig te blijven. Toen Jovanovic uiteindelijk de winnaar werd besliste de organisatie van het gala om de schoen dan maar mee te geven aan Leterme, notoir Standard supporter. Of hoe de bekendste supporter de boycot van zijn favoriete ploeg heeft geboycot.

Maandag 11 januari van het hopelijk gezegende jaar 2010 - geef toe, het tikt en het bekt lekker - was ik in levende lijve aanwezig op de nieuwjaarsreceptie van Club. We hadden met De Orde Van De Hoed van Antoine een paar uitnodigingen meer op de kop kunnen tikken dan het jaar voordien en onze ' Blauwe Geschelpte' stond er een klein beetje op dat ik als stichtend lid van de partij zou zijn. Het gegeven op zich, De Orde op de nieuwjaarsreceptie, vond ik eigenlijk een beetje onwezenlijk. Ik herinner mij nog levendig de avond toen we, niet gehinderd door enig lekker gerstenat, luidkeels De Orde boven de doopvont hadden gehouden. Het leek een grap maar anno 2010 staan we toch maar mooi te blinken op zo'n receptie. Heel terecht overigens, gezien onze jaarlijkse inspanningen voor de jeugdwerking van Club. De hoed stond dus kranig op de kruinen, de rest stak strak in het pak (of wat daarvoor moest door gaan) en de zintuigen stonden afgesteld.

Begin oktober speelde een selectie van spelers uit de blauw-zwarte U19, U17 en beloften twee wedstrijden in Qatar tegen een ploeg samengesteld uit toptalenten uit Ghana en Qatar. Een ijzersterke tegenstander die enkele maanden eerder de evenknie was van de nationale U20 van Nigeria. ‘Geen kans', ‘een pak slaag', ‘doelpuntenkermis', dat waren de woorden van de entourage in Qatar, maar de blauw-zwarte jeugdselectie won zowel de heen- als de terugmatch met imponerend voetbal. Spelers stonden er in alle linies, lazen het spel doordacht en voerden precies uit wat hen door de week zo met de zachte mokerhamer wordt bijgebracht. De Club-jeugd op de rand van de doorbraak? Let's hope...

Bijna drie jaar na datum van het officiëel aankondigen van de stadionplannen van Club Brugge staan we weer bij af. Drie jaar van acties plannen, hopen op wat gezond verstand links en rechts en drie jaar van ingehouden woede om zoveel kwade wil en ouderwetse egotripperij staan we ... gewoon nergens.

Al jaren zwaaien een aantal eminences grises de plak in het Belgische culinaire landschap. Topchefs zoals Peter Goossens, Pierre Wijnants, Yves Mattagne en Brugge's eigen Geert Van Hecke delen de lakens uit en bepalen de trends vanuit hun eigen restaurants tot in zo goed als elke Vlaamse keuken. Af en toe komt eens een snotneus aan het venster piepen. Kobe Desramaults uit de Westhoek om maar eentje te noemen. Zij coachen stuk voor stuk een team talentrijke mensen met één doel: zichzelf het beste restaurant van België mogen noemen. Bij gebrek aan concurrentie kijken ze zelfs eens over de grens en willen ze de top in de Benelux zijn, ze spelen, met andere woorden, een soort eigen Beneliga.

Toen onze Stijn Stijnen gisteren aankondigde te stoppen bij de Rode Duivels, ging er een ware schokgolf door het land. Ik hoorde rond 11.15 uur op Studio Brussel van Filip Joos, dat Stijn een persconferentie ging geven rond de middag. Hij vermeldde er onmiddellijk bij dat het waarschijnlijk met de Nationale ploeg te maken had maar ik vreesde dat hij een transfer ging aankondigen.