Missen is menselijk. Eens een rode kaart verkeerd trekken, eens een buitenspelsituatie verkeerd beoordelen, de bal al dan niet achter de lijn of een penalty te veel of te weinig toekennen, het kan gebeuren. Wat ik gisteren echter zag van de man in het geel had ik nog nooit meegemaakt. Du jamais vu! Ref Verbist - woonachtig te Duffel op nog geen 10 kilometer van Mechelen - vond het nodig om Club twee penaltys en een geldig doelpunt te onthouden. En dat allemaal in één en dezelfde wedstrijd. Dan zwijg ik nog over het makkelijk met gele kaarten zwaaien en de rest van z'n abominabele beslissingen gedurende de volledige wedstrijd.

Het moet 30 jaar geleden zijn dat Club nog eens drie matchen verloor in zijn eerste vier duels. In dat vermaledijde jaar waar we met blauw-zwart in extremis de degradatie konden afwentelen, begin jaren 80. Ik heb echter vertrouwen dat het deze keer niet zover komt want daarvoor schuilt er mijns inziens toch té veel kwaliteit in de kern. En toch: zie ons daar bengelen achterin het klassement. Het doet pijn aan de ogen en nog veel meer aan het hart. Dit is echter géén paniekcolumn, het is een kleine tussenbalans waar we graag eens de vinger op de wonde zouden willen leggen.

Ik herinner mij één van onze dertien titelvieringen, onder de leiding van de Noor Sollied, een tijd waarin een titel voor onze Club een lekkere gewoonte leek te worden. Een traditionele champagnedrink met een paar getrouwen van de Orde van de Hoed van Antoine stond een beetje in de schaduw van het feit dat die van '"de vereniging" diezelfde dag ook hun terugkeer konden bewerkstelligen naar de Jupilerliga, iets wat wij compleet niét zagen zitten. In de roes van een nieuwe titel werden wij door mede- Clubfans al eens met een frons aangestaard als het over deze materie ging. De boutades over die "gegarandeerde zes punten" waren nooit uit de lucht. Ik durf ondertussen echter mijn hand in het vuur steken dat diezelfde Clubfans ondertussen hun houding ten aanzien van die "sympathieke buren" toch al een beetje hebben bijgestuurd. Ook al zijn we de enige stad in België met een derby op het hoogste niveau, toch is ook hier de stadsderby eerder een bewijs van een scheef getrokken situatie dan dat het een folkloristisch gebeuren zou zijn.

Het voetbalseizoen is nog maar pas uit de startblokken geschoten en ik heb al enkele merkwaardige vaststellingen gedaan. De eerste vaststelling is dat er eigenlijk weinig veranderd is.

Een bloedend blauw-zwart hart. Daarmee zijn we deze ochtend allemaal opgestaan. Een kater van jewelste, en niet zo een die je hebt opgelopen door een vorm van onverantwoorde nachtelijke drank excessen. Of toch niet enkel door dat. Een kater opgelopen door de zoveelste vernedering tijdens deze play-offs. Misschien wel de grootste vernedering van de laatste jaren. Omver geblazen worden door je rechtstreekse concurrent. Leuk is anders om het seizoen af te sluiten. Opnieuw een seizoen die kan bestempeld worden als mislukt. Opnieuw een kater voor spelers en bestuur. Opnieuw nood aan een dringende bezinning naar volgend jaar toe.

Welk moment uit je Club Brugge-carrière zal je altijd bijblijven?

"Goh, ik vind het ontzettend moeilijk om er maar één moment uit te halen. Mag ik 3 wedstrijden die me erg bijblijven opsommen?"

In chronologische volgorde:

Onderlinge confrontaties tussen die van Brussel en onze Club zorgen altijd voor vuurwerk en dat was gisteren niet anders. Het was de eerste topper van dit Play-Off experiment en meteen ook de eerste sleutelmatch. Wonnen die van Brussel dan was het onmiddellijk gespeeld, wonnen wij dan lag de strijd om de titel weer helemaal open. Anderlecht walste over Zulte-Waregem en Gent heen, terwijl onze motor sputterde tegen Sint-Truiden en het tot de tweede helft duurde vooraleer we Kortrijk konden opzij zetten. Maar een Anderlecht-Club moet altijd gespeeld worden en dat bleek ook gisteren.

In normale omstandigheden waren die van Brussel vorig weekend met een straatlengte voorsprong kampioen geworden en konden wij als meer dan eervolle tweede in de stand nog eens meedingen naar een plaatsje bij de allergrootsten in de Champions League. In normale omstandigheden...

Maar vanavond wordt het startschot gegeven van een nieuw tijdperk in onze vaderlandse voetbalgeschiedenis: de Play-Offs. Na het volgen van de nodige avondlessen zijn we er uiteindelijk in geslaagd om alle nieuwe wetten en regels te ontcijferen. In onze poule, de Play-Off 1, worden de punten van elke ploeg gehalveerd. Met andere woorden: die van Brussel hebben ‘slechts' 6 punten voorsprong meer op ons en wijzelf ‘slechts' 4 punten voorsprong op de kwekkers uit Gent. Met nog andere woorden: niets is beslist, alles kan nog.

We hebben er sinds vandaag een nieuwe rubriek bij: Het moment. We gaan hierbij op zoek naar dat ene moment dat het meeste in het geheugen is gegrift bij iemand die bij Club betrokken is.
Hier vind je meer uitleg over deze nieuwe column.

In onze eerste schrijfsel gaan we langs bij oud-Clubspeler Luc Beyens.
Veel leesplezier!

Okay, er wordt tegenwoordig wat afgegeven op de bobo's van de voetbalbond en terecht hoor, maar door al dat gezeik is het grote probleem van Club Brugge een beetje naar de achtergrond verwezen.

Drie nederlagen op rij, waarvan twee in de beker. Het kan gebeuren! Maar het mag zich niet voordoen zoals dit nu het geval was met tam, traag en inspiratieloos voetbal. Sommigen voelen zich dan blijkbaar nog geroepen om hun spel wat te "kruiden" met hakjes en andere niks opbrengende fantasietjes. Het neigt naar arrogantie, en laat dat nu net het juk zijn dat we van ons willen afvoetballen. Onder Matthijssen was het schering en inslag. En ik dacht eerlijk gezegd dat we onder Adrie Koster een andere weg waren ingeslagen tot het plots toch weer de kop op steekt.