Na een gesprek van ruim anderhalf uur wandelen we met Greet Schrauwen het Jan Breydelstadion uit. Haar oog valt op een berm van de weg. Dat onkruid, daar kan ik niet goed tegen... Als we vrienden bezoeken en ik zie onkruid staan, moet ik me inhouden om het niet uit de grond te trekken.

Greet Schrauwen, beroepshalve energiedeskundige, kan niet verbergen dat ze uit een familie van tuiniers komt. Ook mijn man werkt graag in de tuin. Zeisen van hoog gras, bijvoorbeeld, doet hij heel graag. Vorige week lagen zijn handen open. Koop toch een bosmaaier, stelde ik voor. Maar hij vond dat die fysieke inspanning hem goed deed. Samen in de tuin werken is voor ons ontspanning. En dan in de vooravond met de fiets naar 't stad rijden. Genieten... Een monoloog.

Pol is een rustige man. Maar tegelijk ook heel vastberaden. Hij wil alle kansen benutten. Als hij op een werf komt en iets is niet mooi afgewerkt, dan heeft de aannemer een groot probleem. Als hij met iets bezig is, wil hij dat tot op het einde volbrengen. Ook in de sport. In de zomer tennist Pol twee keer per week. Een echte winnaar. Liever neervallen dan verliezen. Hij loopt achter elke bal.

We kijken uit naar het weekend. Op vrijdagavond rijden we samen naar Aalter, voor de wedstrijd van de beloften. Een kleine tribune, vriendelijke mensen... En we gaan niet omdat het moet, het is gewoon onze manier om te ontspannen. Soms, als het slecht weer is, zegt hij wel eens: Zouden we wel gaan kijken ? Maar ik denk dat hij dat dan vooral zegt om mij een plezier te doen... We zijn graag onder de mensen.

Samen naar een supportersavond gaan, bijvoorbeeld, is voor ons genieten. En dan is het best mogelijk dat we elkaar de hele avond niet zien. Of als we samen op restaurant gaan en kennissen tegenkomen, zal Pol die mensen uitnodigen om bij ons te zitten. Supporters parkeren vaak op onze oprit. En het gebeurt zelfs geregeld dat ik die mensen naar het stadion breng. Die goed doet, goed ontmoet... (lacht)

In de vakantie gaan we niet op reis en leven we van oefenwedstrijd naar oefenwedstrijd. Vorige week gingen we allebei naar de eerste training. Niet naar Club kunnen gaan, zou ook voor mij een straf zijn. Mijn verste Clubherinneringen liggen op De Klokke. Papa parkeerde de wagen achter het café van Fernand Boone. Voor een kind van vijf, zes jaar was een thuiswedstrijd een bijzonder evenement. Ik heb me altijd aangetrokken gevoeld tot het voetbal. Als klein meisje voetbalde ik met mijn jongere broer in de tuin.

Toen Michel Van Maele zes jaar geleden gestorven is, was Pol qua tijdsbesteding niet klaar voor het voorzitterschap. En het studiebureau (Jonckheere, red.) zéker niet. Pol heeft de laatste jaren het kantoor op die manier gestructureerd, dat hij meer kan delegeren. Aan het hoofd van elke afdeling staat nu een ingenieur. Toen hij afstudeerde als ingenieur-architect is hij alleen gestart, pas later is zijn firma samengesmolten met het studiebureau van zijn vader. Vorige week heeft het studiebureau het 25ste personeelslid aangenomen. Maar hoe groter het kantoor, hoe groter de verantwoordelijkheid: 25 jonge gezinnen die een toekomst willen uitbouwen. Hij zou het er enorm moeilijk mee hebben om iemand te moeten ontslaan omdat er geen werk genoeg is.

Nonchalant

Hij móést geen voorzitter worden. Was de keuze op iemand anders gevallen, had hij zich daarbij neergelegd, maar hij wou wel íéts doen voor Club. Wie niet op de bovenste trap staat, staat uit de wind. Hij kan tegen kritiek, ja. Maar het waait niet van hem af, hij zal er willen over spreken. Als hij e-mails krijgt van ontevreden supporters, belt hij die mensen op. Dat vindt hij belangrijk. Zijn eerste bedoeling is: de mensen gelukkig zien. Hij wil dat de mensen graag naar Club komen.

De dagen zijn overvol en lang. Als hij wakker is, staat hij onmiddellijk op. Dan móét hij uit bed. (lacht) Even de krant lezen, om half acht naar het kantoor. Over de middag eet hij thuis, ook een vaste routine. Dan ziet hij mij en de kinderen, al laat hij ook dan geen seconde verloren gaan. Het gebeurt niet zelden dat wij nog aan het eten zijn en Pol al begint te telefoneren. En 's avonds gaat hij nog op bezoek bij zijn particuliere klanten. Dat doet hij nog altijd heel graag.

Pol is geen man van grote uitspraken, wel van daden. De leuze van Club Brugge, ja. Hij zal niet veranderen, dat weet ik zeker. Pol Jonckheere kwam naar de training, met het vestje nonchalant over de schouder, stond er vorige week in een krant. Zo ken ik hem.

Vroeger, toen het studiebureau in volle expansie was, zat Pol meer op kantoor. Nu is hij iets meer op de club, dus zal er voor mij niet zo veel veranderen. En als hij eens wat vroeger naar huis komt, durft hij op het terras wel eens een dossier door te nemen. Dat is voor Pol niet werken. Heel relaxed, met een glas of een snoepje... En op zondagnamiddag kijkt hij graag de plannen nog eens na voor die ingediend worden. Tijdens de week is er niet veel tijd om samen iets te doen. Maar op zaterdag en zondag eten we 's middags altijd samen met de vier kinderen, die dan hun week vertellen.

25 jaar getrouwd

Onze vier zonen lijken enorm goed op Pol : zwart haar, donkere ogen. Pol is geen strenge vader, al is dat ook niet nodig. Ze wisten waar de grens lag. Pol hield enorm van de rust. Zeker toen hij zijn kantoor aan het opstarten was. Dan moest ik hem niet lastigvallen met problemen. Tom was vijf jaar toen onze jongste zoon, Bert, geboren is. De jongens hebben altijd samengespeeld. Als er één zin had om te voetballen, dan voetbalden ze alle vier. En als het slecht weer was, werd er gekaart.

Dinsdag waren we 25 jaar getrouwd. We leerden elkaar bijna dertig jaar geleden kennen op een oudejaarsavondfeestje in de Groene Poorte. Ik zat nog op de middelbare school, Pol aan de universiteit in Gent. Pol is heel streng opgevoed. Hij voetbalde graag, maar competitievoetbal mocht niet van zijn ouders. Hij moest studeren. In die beginperiode mochten we elkaar alleen in het weekend zien van onze ouders. Dan zette mijn vader mij op zondag af aan het stadion en keek ik samen met Pol naar de match. (glimlacht) Dertig jaar later is dat nog altijd zo.