De frustraties van Carlos Bacca

Onze Club-watcher Bart Audoore verklaart het gedrag van de spits

Wat een wissel al niet kan veroorzaken. Zelden zette een speler zijn rainer zo openlijk voor schut als Carlos Bacca donderdagavond. Toen de Colombiaan naar de kant moest, viel hij lelijk uit zijn rol. Hij negeerde niet alleen de uitgestoken hand van zijn coach, tussen de tanden door siste hij ook allerlei lelijks naar zijn baas. Het hele land mocht meekijken, want de tv-camera’s zaten erbovenop. Juan Carlos Garrido kon zijn ogen niet geloven. Even probeerde hij nog om zijn spits tot de orde te roepen, maar dat was een verloren zaak. Bacca plofte in zijn zitje, spuwde opnieuw wat verwijten, gooide zijn jas ostentatief op de grond en veranderde in een menselijke donderwolk. Als blikken konden doden, was niemand levend teruggekeerd van de Brugse derby.

In een cynische bui kan je de zaak afdoen als het kinderachtige gedrag van een verwaande vedette, maar hier is meer aan de hand. Dit was niet zomaar mokken. Uit elke beweging, uit elk gebaar van Bacca sprak woede en minachting. Dit was de reactie van een diep gefrustreerde mens. Wie geregeld in Brugge komt, weet dat de aanvaller al weken zenuwachtig rondloopt. Het incident met Garrido moet daarom in een ruimere context gezien worden. Bacca zit met een hoofd vol zorgen. Kantelmoment was Nieuwjaar. De man hoopte vurig op een grote transfer tijdens de winterstop, maar kreeg die niet: het begin van alle ellende.
Om te begrijpen wat er toen precies met Bacca gebeurde, moetje zijn achtergrond kennen. De Colombiaan is een eenvoudige en diepgelovig volksjongen die op zijn twintigste controleur was bij een busmaatschappij. Hij droomde ervan om voetballer te worden, maar omdat zijn ouders geen geld hadden om het gezin te onderhouden, moest hij noodgedwongen een job zoeken. Hij verdiende toen 250 euro per maand. Geen wonder dat diezelfde jongen het noorden kwijtraakte toen hij deze winter werd platgebeld door managers en makelaars. Het ene voorstel nog straffer dan het andere. Espanyol! Fenerbahçe! Torino! Er werden bergen beloofd en er werd met miljoenen gegoocheld.
Maar er kwam geen transfer. Omdat Club niet wilde verkopen, maar ook omdat het nooit tot serieuze onderhandelingen kwam. De vage beloftes werden nooit concreet. Het zorgde voor een zure nasmaak bij Bacca, die ontgoocheld achterbleef. Plots stelde hij vast dat de beste zes maanden uit zijn carrière niet volstonden voor een toptransfer. Club probeerde hem nog te paaien door hem een verbeterd contract te geven, maar het kwaad was al geschied. Bacca kwam half verbitterd en half verbeten uit de transferperiode. In zijn hoofd is hij niet meer dezelfde. Enerzijds voelt hij zich te goed om nog langer in België te blijven, anderzijds wil hij de twijfelaars zo snel mogelijk overtuigen om komende zomer toch zijn droomtransfer naar Spanje of Portugal te forceren.
In Brugge is te horen dat de speler zich steeds meer als een ster gedraagt. Hij waant zich de vedette van het team en reageert kortaf of arrogant. De ploegmaat die op training een tackle durft in te zetten, krijgt er gegarandeerd van langs - er zou zijn kostbare benen maar iets moeten overkomen. In de kleedkamer is hij niet langer de man met de eeuwige glimlach. Het optimisme heeft paatsgemaakt voor frustratie. De manier om alsnog zijn doel te bereiken, is volgens Bacca simpel. Om zijn marktwaarde en zijn sportieve gewicht op te drijven, moet hij topschutter worden. Hij is ervan overtuigd dat de buitenlandse clubs dan niet langer zullen aarzelen en dat hij de titel van topschutter internationaal zal kunnen verzilveren.
Alleen: Bacca scoort niet meer. Zo vlot de goals binnenwaaiden voor de winterstop, zo stroef loopt het nu. Sinds ben januari lukte hij één goal, vorige week tegen Anderlecht. En dus ziet de man het doemscenario opnieuw opduiken. De transfer die zijn leven voorgoed kan veranderen, lijkt hem weer te ontglippen. Het resultaat is een prikkelbare en nukkige Bacca. In de match tegen Cercle, waarin hij weer geen voet aan de grond kreeg, is de emmer overgelopen. Garrido nam een doodnormale beslissing door Bacca naar de kant te halen, maar de speler zit zo vol twijfels en tegenstrijdige gevoelens dat hij geen enkel begrip kon opbrengen voor zijn vervanging. Een pijnlijk stukje theater was het gevolg. Het enige positieve aan de zaak is dat Club nu de kans krijgt om zijn speler opnieuw met de voeten op de grond te zetten.

 

Bron: 
Het Laatste Nieuws