“Give it up, Cercle, give it u-up!”

Tegen mijn principes in tekende ik gisteravond present voor wat wel eens de laatste stadsderby in de geschiedenis van het Brugse voetbal kan geweest zijn. Normaal gun ik de groene paters  geen cent, maar € 20 voor een nekschot vond ik best een schappelijke prijs.

En ik was niet de enige blauw-zwarte Bruggeling die er zo over dacht. In de Zuid zag ik veel bekende Brugse gezichten die uitzonderlijk naar Jan Breydel waren afgezakt met een dubbel doel voor ogen: de groene buur definitief veroordelen tot PO3 en zelf zekerheid verwerven over deelname aan PO1.

Net vóór de aftrap gaven de fans aan de overkant via een mini-tifo aan best trots te zijn om achteraan te bengelen. Je moet het toch maar doen: fier zijn op je statuut van kneusje van de Bierliga. En dan kon deze historische stadsderby eindelijk beginnen. Het liedjesrepertoire van het blauw-zwarte legioen stond voor deze gelegenheid vanzelfsprekend bol van het cynisme. Na de obligate ‘Antwerp, Antwerp, Cercle komt eraan’ gevolgd door ‘Al wie niet springt, die degradeert’ klonk na amper een kwartier een schuchtere ‘Give it up, Cercle, give it u-up’. Deze evergreen van KC & The Sunshine Band uit 1982 werd gaandeweg zo massaal opgepikt door de blauw-zwarte bevolking van Jan Breydel dat het naar het einde toe door duizenden kelen werd meegezongen. Meer nog, deze oorworm zal ik tot het einde der dagen met deze memorabele derby associëren.

Het voetbal was allerminst hoogstaand. Club haalde op geen enkel moment zijn niveau van tegen Lokeren en Anderlecht. Vooral na de pauze serveerden onze jongens slappe kost . We zaten dan ook een hele tweede helft op onze honger terend op een 0-1 voorsprong. Maar het gejen denderde onverminderd van de Zuidtribune: ‘Ze gaan op tour, ze gaan op tour, ze gaan op tour naar Boussu Dour’ bekte niet echt omwille van de vele oe-klanken, maar ‘Profiteurs’ en ‘Zonder Cercle’ gingen massaal door Jan Breydel.

Toen Eidur in de 91e minuut de trekker definitief overhaalde, ontploften de Brugse vakken. Fier gingen de armen in de lucht en weerklonk een snoeiharde ‘1 ploeg in Brugge, er is maar 1 ploeg in Brugge’. Priceless!

Na de samenzang spelers-fans (vakkundig gefnuikt door de veel te luide muziek) zorgde Ryan Donk nog voor een kortstondige climax. De Nederlander plantte onder hevig protest van de groen-zwarte frustro’s de Clubvlag vakkundig in de middenstip. De Zuid ging uit zijn dak bij zoveel symboliek: Club Brugge heerst over Jan Breydel en bij uitbreiding over gans Brugge. Cercle, dat vervelende blok aan ons blauw-zwarte been, werd vakkundig de afgrond ingeduwd. Dat dit niet gepaard ging met overtuigend voetbal kon ons geen moer schelen.

Nooit eerder smaakte een begrafenis zo zoet.
1 ploeg in Brugge. Nu meer dan ooit!

Hans Noyelle

Reacties

Jammer dat ik er niet was. Hopelijk duikt er binnenkort een filmpje op van die ‘Give it up, Cercle, give it u-up’!

Ja, we waren er ook bij, mijn echtgenote, 2 kids en mezelf. En het was fantastisch, we hebben ons de longen uit het lijf gezongen. Toch was er een knagend gevoel na afloop...als we op dergelijke manier tegen Zulte-W spelen zaterdag dan zullen we er een pakske rammelen.